Relatie…

Er komt een moment dat het niet meer te ontkennen is; je zit niet meer op één lijn. Zo ook bij ons, na 8 jaar bij elkaar te zijn. Er zijn van die dingen die je altijd samen deed. Maar soms werken die niet meer. Je groeit uit elkaar, de een gaat sneller dan de ander. Eerst lijk je er nog best mee uit de voeten te kunnen, maar dan leidt het verschil tot irritatie, tot opgekropte gevoelens van tekort gedaan zijn, of – de andere kant – tot het gevoel om beperkt te worden in dat wat je wilt.

En uiteindelijk ga je er over praten. En dat deden wij ook. Dus wij hebben nu samen een oplossing gevonden. We nemen nu in het vervolg twéé schaaltjes met chips. We hebben altijd met één bak gedaan. Maar ik eet sneller dan Leo, en uiteindelijk eet ik dus méér. Fors meer zeg maar. Of het komt door een tekort aan vermogen me te beheersen of doordat Leo uberhaupt niet meer zo snel eet dat weten we niet. Hij wordt in alles trager. En is soms bang zich te verslikken. Maar we zijn tevreden met twee bakjes. Met evenveel chips uiteraard, zorgvuldig gedeeld.

Het is minder romantisch. En het is ook één bakje meer afwas. Maar het geeft rust, het geeft overzicht, en we weten allebei waar we aan toe zijn. We hebben allebei onze autonomie gehouden, en we kunnen er naar ons eigen inzicht van eten. Ons chipsleven is veranderd. Een verbetering. We genieten nu nóg meer van chips. Chips heeft een nieuwe dimensie in ons samenzijn gegeven. Natuurlijk zijn er nog weleens strubbelingen. Welke chips gaan we openmaken, gaan we voor dipsaus en zo ja, welke.

Maar we blijven praten. Bij voorkeur tijdens de borrel, met een schaaltje chips erbij….

Kyllini Beach – Griekenland * 27-29 september ’14

Getriggerd door de vermelding: “bij strandpaviljoen” en  ‘gedoogplek’ volgden we weer verwachtingsvol de weg naar de camperplaats vanuit ons navigatiesysteem. Onze  eerste overnachting in Griekenland. Gedoogplaats, dus informeel, en gratis en strand is bij zee dus…

20140927_125001

We werden niet teleurgesteld. Met de neus in de boter. Een mooie ruime plek tussen de duinen, 20 meter van het strand af. En het strandtentje was een heel klein barretje met precies de zaken die wij graag wilden. Goede koffie, wijn, ijsjes, perfect krokante en lekker gekruide frieten, tzaziki en brood. En – als extra gratis service – lekkere strandbedjes onder rieten parasols, 10 meter van de vloedlijn af……

Daar zijn we het weekend wel doorgekomen. Leo houdt wel van het strand maar vindt het wel teveel zand. Terwijl we samen in de golven staren dwalen mijn gedachten af naar een strandje op Kreta waar ik jaren geleden was met Miranda uit Delft. We waren de hele vakantie te vinden op het naakstrandje, omdat dat een mooi, rustig strandje was met een heel gezellig barretje. En ook kon je er heel goed snorkelen. Dat vonden wij heel leuk. Niet vanwege de visjes en de plantjes, maar vooral vanwege de snorkelende naakte mannen. Onder water was er zeer helder zicht. Dus wij konden al snorkelend onder water gluren naar de heren naturisten. Naakte mensen in het water is al iets raars, ze zijn wit met alleen een snorkel en flippers. Een soort slome vlezige witte vissen. Maar naakte mannen hebben ook nog eens een hangend deel, dat als hapklare brok hangt te bungelen. Aangezien ze daar in slappe toestand bungelen (dat is een aanname), zijn ze ook dun, en dat dan in een hoek van 90 graden, zeg maar loodrecht op het lichaam, recht naar beneden wijzend, dat is echt gek. Want in de upright position zijn alle denkbare hoeken mogelijk, maar je ziet ze toch dan zelden in 90 graden. Geobsedeerd door dat wat de zwaartekracht zelfs onder water met een slappe piemel kan doen – zelfs met ook nog de opwaartse druk van het water – hebben we weinig visjes gezien. Het verschijnsel bij slappe borsten hebben we – als ik er zo aan terugdenk – niet echt geregistreerd.

Maar niets van dat alles in Kylline Beach. Geen visjes, geen plantjes, geen naakte mannen. Maar wel heerlijk zwemwater.

We zitten nu in een klein stadje met de camper waar we vanavond hebben gegeten. Dat het leo ook smaakt blijkt wel als ik ter sprake breng waar we morgen naar toe zullen rijden. Tussen twee happen door zegt Leo
‘ schat, elke Euro die je niet aan diesel besteedt kunnen we kwijt in de horeca.” Voor een man die er niet voor terugdeinst een paar duizend kilometer te rijden een bijzonder geluid. We besloten maar in het stadje te overnachten. Hebben geparkeerd voor een groot restaurant, waar we koffie hebben gedronken en de barman de code voor de Wifi hebben ontfutseld. Dus zitten wij illegaal vanavond in de camper lekker onze mail te checken.
Super dat de mail van het CIZ met de indicatie zorg voor Leo binnen is. Hij heeft een behoorlijke zorgzwaarte in de een na laatste zwaarste klasse. Nu is het zaak een persoons gebonden budget aan te gaan vragen. En dan kan hij mij inhuren ;-)! Mijn nieuwe werkgever heet leo Vogel, Het is een mooi systeem, het pgb. Het is ook de hoop dat het blijft omdat er veel aan verandering onderhevig is.

De krekels klinken heftig, wat herrie nog van hangjongeren maar we zullen hier met de wetenschap dat we nu zelf aan de slag kunnen om de zorg voor Leo te gaan organiseren wel goed slapen.

Morgen weer verder.

20140927_135040

20140927_140242

20140927_135956

20140927_13575920140927_17233520140927_125107

Camping op de Adriatische Zee – 26 sept Italië/Griekenland

image

Lekker aan dek kamperen....

Camping on Board leek ons wel wat, kamperen aan dek van de ferry. Ik zit dit nu te schrijven in de camper met de deur open. Zicht op de golven en het gevoel van de wind. Zojuist boven koffie gedronken. Dit is wel ideaal voor MSA patienten. Voor een zeeman als Leo is het wel raar om in je camper te zitten met zeegeluiden om je heen en de deining te voelen. Maar het is lekker slapen in je eigen bed en omgeving. We hebben de CPAP (het overdruk apparaatje voor de beademing ś nachts van Leo) ingebouwd in de garderobekast. Wel even slikken om de boor in dat mooie houten wandje te zetten voor een groot gat, waar ook je hand doorheen moet kunnen voor de bediening maar het werkt wel. Het apparaat moet lager staan dan het bed en daarom is dat de enige optie. Leo krijgt er alleen een heel droge mond van. Ook heel lastig, hij kan al moeilijk praten als hij slaperig is, maar met een droge tong nog minder. En als hij het masker opheeft, dan versta ik hem gewoon helemaal niet. Dat communiceert gewoon voor geen meter. We moeten maar gebarentaal gaan leren.

Wel was het wat rumoerig ś nachts, want uiteraard stonden er ook behoorlijk wat vrachtwagens. En aangezien Patra, onze bestemming, de laatste is, waren er nog twee eerdere stops (Corfu en Igoumenitsa) om resp. 0400 en 0600 uur. Met de nodige omroepen in 6 talen die ook voor de zekerheid nog drie keer herhaald worden. Maar ja, je zit op een ferry en dat zul je weten.
Verder wel echt een camping on board. We hebben 220 V “walstroom”, en er zijn ook douches en toiletten voor de kampeerders.

Gisteren hebben we lekker nasi gekookt en een wijntje gedronken. We zijn met de maatschappij “Superfast Ferries” maar hebben de crew gezegd dat ze van ons niet zo snel hoeven. Hebben ze zich niets van aangetrokken want we komen alweer bijna in Patras aan. Het is hier een uur later. Nog even en dan gaan we van boord. Het weer is goed. Zonnig.

Maar weet je waar ik nou zo vreselijk van baal? Dat ik de fotoś van mijn telefoon niet op mijn tablet kan overzetten met zoń kabeltje. Want via de wifi kan niet. Ik heb maar een wifi voor een apparaatje. Wie heeft een idee in welke folder van de android tablet ze zichtbaar kunnen worden? Grmpf.
Houden jullie te goed hoor…..
Toedeledokie.

image

Leo laat Spits uit. Vrijwel een geheel leeg dek. Alles van boord gegaan vannacht in Corfu en Igoumenitsa. Oppassen, want het is pekglad. Olieresten....

Italie – 25 september

Italië – we hebben goede herinneringen aan eind verleden jaar toen we 6 weken hier hebben rondgereisd. Maar toen al viel ons op dat Italianen beroerd rijden. Haastig, slordig, opdringerig. Wij rijden natuurlijk wel rustig, soms erg rustig, maar als er staat dat je 80 mag, dan mág je 80, je hóeft geen 80….
Overigens heb je ook hele slome Italianen. Ze rijden allemaal in Fiatjes 500. En ze komen met een vaartje van 50 km/u de autostrada oprijden.

We maken echt vrienden ook met het gehaakte mutsje van Trudy in Italiaanse kleuren dat we over de bol van de trekhaak hebben. Maar we missen er nog een in Griekse kleuren….

We gaan naar Bari, dat is ongeveer aan de bovenkant van de “hak”  van het land. Daar vertrekt de ferry die ik via Britta heb geboekt. Het is bijna niet te doen zelf direct bij de maatschappij te boeken; ze hebben dat zo ingewikkeld en klantonvriendelijk gemaakt dat je wel via een tussenpersoon moet boeken. Als je al je gegevens hebt ingevuld om te checken of er op een bepaalde datum een plaats beschikbaar is, en als die datum vol is, dan moet je voor een volgende datum alles weer opnieuw invoeren. Maar we zijn lid geworden van Greek Ferries Club. Leo is van zijn geloof afgevallen, maar toen Britta mailde met de mededeling dat we daarom 100 Euro minder hoefden te betalen, was hij ineens een happy clubmember.

We hebben weer een prima plek via het navigatiesysteem dat allerhande camperplaatsen in de database heeft. En het werkt nog ook. Nu ook weer. Nadeel is dat er andere campers staan, maar je kunt niet alles hebben.
.
Het is inmiddels donderdagmiddag. We zitten in Bari en vannacht hebben we weer op een camperplaats gestaan. Vanmorgen nog even het stadje in, waar een beroemde dom staat. Er is al veel leven dan op straat. Met veel mannen die niets (meer) te doen hebben, en dan met zijn negenen op bankjes zitten. En op de stoep staan en zitten. Ik weet niet wat het is, mijn grijze haar of mijn mascara, maar ik word verlegen. Ze kijken allemaal me aan. Pff. Maar dit wordt het straatbeeld ook van Nederland als er geen bejaardenhuizen meer zijn en de werkloosheid hoog is. Het heeft wel iets gezelligs, al die keuvelende mannen totdat ze uitgepraat zijn en je er voorbij moet lopen. Verder in het dorpje wel leuke kroegjes en gezellige barretjes.

Ik blog niet zo veel, veel te moe. Zelfs het reizen op de autostrada is vermoeiend. Ik val als een blok in slaap als we ś avonds naar bed gaan.

image

O zo vermoeiend, die Autostrada

We gaan zo inschepen. Nog even gratis wifi, dus dat moet je er van nemen.

Doorgezakt! (België – Frankrijk – Duitsland – Zwitserland) – sept 18-21 2014

We gaan nog een paar weken met de camper weg. Bestemming Griekenland. De afgelopen weken zijn toch wel druk geweest. We hadden nog een gesprek bij het CIZ (Centrum Indicatiestelling Zorg). Wij hebben een indicatie aangevraagd; dat is het startpunt van waaruit je zorg kunt gaan aanvragen of inhuren. Best belangrijk. Je moet je niet beter voordoen dan je bent, immers hoe slechter je bent, hoe meer zorg je nodig hebt. Of – in het geval van een persoonsgebonden budget  (pgb) – hoe hoger je potje met geld. Over 14 dagen horen we welke klasse we toegewezen gekregen hebben. Het is gek, maar in dit geval is het zo dat je wenst dat je zo slecht mogelijk wordt ingeschat. Voor Leo geen opgave om zichtbaar te tobben.

We tuffen via België naar Frankrijk en dan naar Duitsland en dan via Zwitserland naar vanwaaruit ik dit schrijf. We hebben besloten de eerste dagen wat kilometers te maken. De overnachtingsplekken zijn functioneel. Soms een parkeerplek, soms een camperplaats en soms – zoals vannacht – in het wild bij het begin van een bos. We staan nu onder de brug in Italie. Nadat we eerst bij een camping langs waren geweest. Ca 55 Euro voor een nachtje staan, terwijl wij de volgende ochtend weer wegrijden. Dat is echt te gek. “Es tut mir leit, aber dann gehen wir wieder….”… zei ik tegen de receptioniste. Die me meewarig aankeek. In het tekstballonnetje boven haar hoofd verscheen: “wacht maar, mevrouw, u komt er nog wel achter dat dit hier normaal is”. En eigenlijk weet ik dat ook wel. Een toeristisch gebied, nog in het seizoen, aan het water…. ja…

image

Die hondenbrokken wogen teveel!

Heerlijk geslapen vannacht. Maar middenin de nacht werden we wakker. De hele camper bewoog ineens. Gevolgd door af en toe gekraak. Alsof er iemand in de camper viel. Spits was het niet, die sliep gewoon door.  Soms bewoog de camper weer. Het was heel raar en ook wel eng. Leo zei dat het de handrem kon zijn, en die ben ik nog even aan gaan trekken. Het is daarna wel stil gebleven. Maar je ligt toch te denken wat het geweest kan zijn. Maar vanmorgen zagen we dat we door de blokken waren gezakt. We hadden van die mooie grote plastic blokken gekocht die je onder je wielen kunt zetten als je scheef staat. Ze hadden het gewicht niet kunnen houden. Terwijl er op de verpakking stond dat ze tot 8 ton konden hebben. De camper is 3,5 ton. Nu hebben we wel wat hondenbrokken ingeslagen, en ik heb een nieuwe mascararoller gekocht ….???

We gaan nu richting Ascona, Italie, en kijken welke ferry we gaan nemen richting Griekenland.

We moeten nog wel erg wennen aan de Italiaanse prijzen. Ook voor deze camperplaats, zonder electriciteit, onder een brug, betaal je gewoon fors.
Het is wel een beetje alsof we een soort clochards zijn; zo onder de brug. Met onze soortgenoten, een andere zeer gedateerde camper, het uitschot bij elkaar…. We zijn verpest in Skandinavié, maar we moeten er maar aan wennen.

Mooie goede wegen in Zwitserland, maar wel gewoon een vignet moeten kopen, van 35 Euro. Daar zit de Gotthardtunnel dan bij. O ja, reken er maar op dat we het deze vakantie steeds over geld gaan hebben 😉 . Die mascararoller bijvoorbeeld was heel erg duur. Wel 32,95!! Maar aangezien wij steeds mijn Bijenkorf creditcard gebruiken onderweg, spaar ik punten en dan kan ik die gewoon van mijn punten betalen. De kaart zelf kost nagenoeg niets, dus deze gratis tip van mij! Het is dan wel een mascara van Yves Saint Laurain, afgekort YSL, wat mij dan altijd weer een warm gevoel geeft want het is net SYL…. En het is echt hele goede!!  Ter compensatie gebruik ik overigens een dagcreme van Oil of Olaz, van 5,95.

ś Avonds gaat het regenen. Al snel komen er twee autoś naast ons staan. Portierraampjes tegen elkaar. Een internationaal bekend verschijnsel. Lekker blowen samen, maar dan onder de brug, lekker droog. Het heeft iets vertrouwds, iets Ooltgensplaats….. en wij voelen ons helemaal thuis!

Luchtig kamperen – Puth (NL) – 6 september 2014

Op vrijdagavond aankomen op een boerderijcamping heeft iets huiselijks; inschrijven in een geur van frituur; de uitgelopen vrijdagmiddagborrel van het boerenbedrijf in de zijkamer. De boerin – want daar moet je dan vanuit gaan – heet je welkom en vraagt of je eieren bij je hebt. Voor je het weet sta je met twee eieren in je hand. “Welkomsteitjes” zegt ze.

Ze roept Willy die ons even een plaatsje zal wijzen. Hij loopt met me mee en ik wenk Leo dat hij ons met de camper volgt. We komen op het grote veld, waar er charmante caravans staan. Keurig op een rijtje, schuin geparkeerd. Onze camper is er wat onbehouwen bij en dat vindt Willy ook denken we. Willy heeft een plaatsje in gedachten maar het is ons alleen nog niet geheel duidelijk wat hij nu bedoelt. Het is inmiddels schemerachtig maar Leo kan Willy nog wel zien. Die staat met wilde gebaren te wuiven, en te wijzen. Leo volgt niet snel genoeg en kordaat stapt Willy op Leo af die het raampje laat zakken. “Dáár, en dan zo en dan zo…., volg mij maar, dan komt het goed, volg mij maar….”. En dat in een ons onbekende taal met exotische tongval. Limbabwiaans. Leo is normaal gesproken niet op zijn mondje gevallen en doet geen dingen waar hij de zin niet van inziet, maar tegen Willy kan hij niet op. Gedwee volgt hij. Heen en weer, tikkie achteruit, beetje opzij. Gelukkig heeft de camper stuurbekrachtiging en een kleine draaicircel en dat stemt ook Willy blij. Dan kan hij nog meer rondjes laten draaien. Ik sta er bij en ik kijk er naar. Lullig met twee eitjes in mijn hand. Als ik me er ook nog eens mee ga bemoeien is het hek van de dam. Het is een volkomen raadsel wat de bedoeling is van Willy. Is hij met onze camper zijn naam aan het schrijven? Volgens mij is het Willy zelf ook niet meer zo duidelijk. Maar na deze choreografie voor een camper in drie delen volgt nog een laatste omtrekkende beweging en dan staan we uiteindelijk. Slechts onze voorruit scheidt ons dashboard van de eettafel van de buren. Die chips eten, dat horen we (want ze hebben de gordijnen al dicht). Willy is tevreden. Hij zegt dat we zo toch nog van het uitzicht kunnen genieten. Hij wees trots op de rijtjes caravans. “Die staan zo omdat iedereen dan van het uitzicht kan genieten.”  Als wij op die mooie plek achterop het veld hadden gaan staan was het uitzicht van al die gasten die langer dan een dag staan toch bedorven.

We drinken nog een wijntje en gaan dan naar binnen. Er is wel weer een handeling in ons kampeerritueel bijgekomen. Het aansluiten van de CPAP (afkorting voor Continuous Positive Airways Pressure), een apparaat dat Leo ś nachts moet gebruiken omdat zijn ademhaling niet voldoende is om genoeg zuurstof te krijgen. Zijn spieren zijn te zwak en daarom krijgt hij te weinig zuurstof. Hij krijgt een masker met een slang op zijn gezicht waarmee hij lucht via overdruk krijgt.

image

Het ziet er uit als een jet-fighter pilot, maar door dit apparaat kan hij meer zuurstof opnemen. Als hij te weinig zuurstof heeft, gaat hij onrustig bewegen, immers, zijn lichaam vraagt om zuurstof. Ik merkte ook vaak dat hij met zijn benen trappelde. Bovendien liep zijn ademhaling aan, een zg. stridor, een afsluiting van de luchtwegen, in dit geval door een verzwakte spierspanning. Hij heeft het apparaat nu een week en het heeft wel effect. Hij slaapt beter en het lijkt alsof hij overdag meer energie heeft. Immers, hij rust nu beter s’ nachts. Gelukkig heeft het apparaat ook een 12V modus, zodat we ook met wild kamperen aan kunnen sluiten. Dankzij de zonnepanelen….

Maar daar had Willy allemaal geen weet van. Of misschien ook wel, want als klap op de vuurpijl had de plek die hij ons had gegeven  geen electriciteit. Gelukkig hebben we een haspel met wel 100 meter kabel. Dus we zijn met de lantaarn alle stroompalen in de buurt afgegaan op zoek naar een vrij stopcontact.
We hebben heerlijk geslapen. Leo was alleen wat draaierig…. 😉

Pestblog

Ik zal haar nooit vergeten. Die klasgenote op de lagere school die me jarenlang heeft getreiterd. Die me tot tranen toe heeft gepest en tot de grond heeft afgebrand, gesard en gejend. Navrant detail is dat ze dezelfde voornaam heeft als ik maar discreet als ik ben noem ik hier niet haar achternaam, hoewel ik daar wel erg over heb getwijfeld.

Er waren er meer als zij. Ik was met mijn lengte blijkbaar een goed doelwit. Ik voelde me lang en slungelig. Als ik groepsgewijs werd uitgejouwd, kwamen sommige klasgenootjes later stiekem naar me toe en zeiden dan dat ze het niet hadden gemeend maar dat ze niet anders konden omdat ze anders hun vriendinnetjes kwijtraakten. Het gaf me vreemd genoeg toch troost en het klonk logisch…. Soms leek het wat beter te gaan en op een moment kreeg ik spontaan een paar dropjes uit een hoek die ik niet had verwacht; de hoek van Sylvia en haar maatjes. Ik vond dat toch wel fijn. Er toch even bij te horen, dat er met mij gedeeld werd. Ik weet nog welke snoepjes het waren. Van die zwart-witte TV pastilles. Die ik toevallig ook wel heel lekker vond. Ze lachten ook naar me. Zou ik er dan toch een beetje bij horen? Ik weet nog hoe blij het voelde. Totdat ik zag hoe ze de snoepjes eerst door hun oren haalden en ze daarna met oorsmeer aan mij voerden.

Op de middelbare school werd het beter en uiteindelijk heb ik overleefd. Ben er groot en sterk door geworden, overigens mede doordat ik in de kerk waar ik als kind kwam een warme deken vond. Daar mocht ik de solo zingen, meedoen in het kerstspel, kreeg ik verantwoordelijkheden, werd er niet gepest en was er aandacht en warmte. En ook thuis mocht ik lang en slungelig zijn. Hoewel, lang, mijn opa was 2.07 meter. Friese afkomst he… . Dus alles is betrekkelijk en dat leerde ik ook…. (*)

Ik moest aan dat alles denken toen een medewerkster zich enige tijd geleden bij me meldde met de mededeling dat ze gepest werd. Een vrouw van midden vijftig. Ik heb al haar collega’s bij elkaar geroepen. FNV heeft op internet goede informatie staan over pesten op het werk, en dat heb ik uitgedraaid en besproken. We zijn niet in de welles-nietes modus gesprongen. Want daar gaat het niet over. Wel gaat het om groepsprocessen. Ergens bij willen horen, populair willen zijn en je mond houden omdat je je anders een verrader voelt of bang bent uit de toon te vallen. Groepsprocessen die o zo venijnig kunnen zijn. Om over de groepsprocessen op mondiaal niveau nog maar te zwijgen. Groepsprocessen binnen religies, landen, culturen, wijken…. families…. Heb de collega’s gewezen op hun verantwoordelijkheid. En het heeft geholpen.

Ik tik de naam van mijn voormalige klasgenote eens in op facebook. En ja, daar is ze. Ik herken haar direct. Ze heeft lang, armoedig, futloos haar, met een uitgezakte krul van een goedkoop permanentje. Ze heeft wallen onder haar kleine varkensogen boven haar papperige wangen en ik ben blij. Blij dat ze vies, vet en lomp is geworden. Toch nog gerechtigheid!

(*) By the way…

weightawesome

Deze blog heb ik eerder geplaatst in mijn zakelijke blog http://www.muschfacilities.wordpress.com

Feestje!

We wilden een feestje. Waren we al eens van plan. De tuin leent zich er nu voor, dus wij planden een datum en één dag voor de vakantie verzonden we de uitnodigingen. Ook deze tuin heeft een limiet dus er moesten toch keuzes gemaakt worden want de hele familie Musch bijvoorbeeld gaat al niet passen…. Desalniettemin hadden we een imposante lijst.

Tijdens de vakantie bedachten we stukje bij beetje hoe het feestje zou kunnen worden. We wisten dat Maike wel erg lekker en goed kon koken dus via een What-app-je polsden we bij haar of ze het zag zitten om voor zo’n 40 man een potje te koken. We wisten dat ze vegetarisch kookte maar ze bleek zelfs veganist te zijn. Maar als veganistisch lekker is, kan het ook veganistisch, zo simpel is het. Maike had er zin in, en wij tuften inmiddels verder in de camper. Wij kregen ook de smaak te pakken en links en rechts stuurden we nog wat meer uitnodigingen. Immers, the garden is the limit! Ondertussen bleven de aanmeldingen binnenkomen en we belden Maike met het bericht dat het er ca 70 zouden worden. Daar werd ze even stil van maar nog voor ze van de schrik bekomen was, hadden we 100 gasten die hadden toegezegd naar het feest te komen. Wij krabden ons even achter de oren, samen met Maike, maar “no guts, no glory” en Maike deed mee.

Ondertussen vergaderde de feestcommissie op gezette tijden in diverse ambiances in Polen, Litouwen, Letland, Estland, Finland, Zweden, Denemarken en Duitsland. Agendapunt muziek was gauw afgehandeld; dat zou Leo regelen. Eenmaal terug in Nederland kwam er een tandje bij in de organisatie. Grootste vraagteken was het slechtweerprogramma. Er moesten tenten komen in geval van slecht weer, maar wanneer weet je zeker dat het slecht weer is? Schipper Leo kijkt naar de lucht, maar hij kan aan de lucht op woensdagmiddag nog niet zien hoe het zaterdagmiddag wordt…. het verhuurbedrijf wilde op woensdag 12.00 uur uitsluitsel. Er bleven kleine bliksemflitsjes in het overzichtje van buienradar staan, dus we hebben tenten gehuurd.

Dan wordt het boodschappen inslaan, de mevrouw bij de Makro herkent Leo en zegt dat ze hem een tijd niet gezien heeft….. En de boel verbouwen. Het verhuurbedrijf lost kratten en rekkenwagens vol met spul. We hebben hulp van Frans, een vriend van ons, die woensdag aankwam, begon met klussen en daar nooit meer mee ophield. Nog even op zaterdagochtend bloemen snaaien uit de bermen voor een paar veldboeketten. Suiker en koffiemelk inslaan bij de Albert Heijn, omdat het bij de Makro in grote hoeveelheden moet. Lampenolie voor de tuinfakkels, en nog onnoemlijk meer. Ik ruk nog een dienblad uit mijn kledingkast waar normaal stapels tshirts op liggen en een mandje voor de koekjes waar normaal mijn topjes in huizen (gewassen hoor). Leo checkt de techniek, de muziek en de bar, en de cafébaas in hem komt weer naar boven.

Dan is het 17.00 uur en de eerste gasten marcheren met hun tuinstoelen onder de arm, nieuwsgierig naar wat er zich nu achter die schutting bevindt, de wurft op. De stroom komt op gang. Leo ben ik kwijt, die trekt zijn eigen plan en wil er alles aan doen om niet bij mij als op een trouwerij ons samen op te stellen. Dat is weleens lastig voor de genodigden; ze zijn successievelijk mij en dan weer Leo aan het zoeken maar je wilt immers ook wel beweging op zo’n feest… .

Maike is met Gustaaf de 100 maaltijden aan het bereiden en op een moment is het buffet geopend. Dan hoor ik de band, de muziek, zie ik dat er gemoedelijk met de stoelen geschoven wordt en er steeds nieuwe kringetjes gevormd worden met een steeds wisselende samenstelling. De bar functioneert. Bibi en Demi sjouwen onafgebroken servies, halen op, vullen bij, wassen af en blijven kalm terwijl het binnen langzaam in een slagveld verandert. De stoppen slaan niet door, de wc blijft lopen, de regen blijft uit, en 100 mensen hebben te eten en te drinken. De band komt opdagen, er valt niemand in de vijver, en Jenny en Kees maken foto’s. Gerald, Ron en Bert zorgen voor de muziek, Spits doet zich tegoed aan diverse veganistische hapjes uit uiteenlopende richtingen en de bassets van Marleen zijn naast de band de attractie van de avond.

Ik heb de tijd en de rust om met velen te kunnen kletsen. Ik geniet ervan iedereen te zien. Voel de warmte van al die dierbaren om me heen. Net als ik iedereen begroet heb is het 23.00 uur. De bandleden schuiven nog even aan bij de achterblijvers, maar op een gegeven moment  is iedereen weg. Leo en ik zitten binnen tussen de kratten servies nog een wijntje te drinken. We gaan naar bed maar praten nog lang na. Op zondagochtend ontbijten we met Frans die alweer zit te kijken wat hij het eerst zal gaan áfbouwen. Leo is gebroken maar beseft dat het beter is weer wat te bewegen en gaat met Spits met de zondagse wandeling met de roedel mee. Marleen komt wederom helpen, en op zondagnamiddag is alles aan kant. Ik stoei nog wel wat met de overschotten maar langzaam heeft alles een plek. De overtollige zakken chips zijn verstopt in de schuur in de loze ruimtes… tussen de heggenschaar en de bomenzaag en onder de grastrimmer. Koffiemelk en suiker heb ik voor de komende 3 jaar en Maike heeft me nog wat ingredienten nagelaten voor een maand veganistisch koken.

Zondagnacht kan ik niet slapen. Ik lig nóg na te feesten. Om 02.58 ga ik naar beneden en schenk een glas bailey’s in. Boven snurkt Leo, die dappere, moedige, wijze, lieve Leo. En beneden snurkt Spits. Die hondsmoeie topdog van ons.

Dank Frans, Marleen, Bibi, Demi, Gustaaf, Maike, Jenny, Kees, Gerald, Bert, Ron, en de band Papagoni. Voor het opbouwen, afbouwen, foto’s maken, muziek, voor het koken, het sjouwen en het klussen. En ook dank aan allen die hulp hebben aangeboden, dat waren er ook velen. En natuurlijk dank aan alle 93 andere gasten. Tof dat jullie er waren! Ook namens Leo uiteraard. Wij kunnen er voorlopig op teren. We hebben een weergaloze mentale afterparty.

PS. Maike heeft ook een facebookpagina:

publiek2band

Band Papagoni

Band Papagoni

DJleo

 

 

Weer thuis…

Het eerste Poolse woord dat wij kenden was dywersja. Omleiding. Zowat overal. Veel omleidingen, maar wel goed aangegeven. Ook in Litouwen, Letland en Estland overigens. Totdat je dan na 5000 kilometer thuiskomt in Ooltgensplaat, tegen een braderie aanrijdt, en pardoes met je camper tussen de marktkramen terechtkomt. In Ooltgensplaat doen ze namelijk niet aan omleidingsborden. We stuitten later ook op een busje dat helemaal verdwaald de uitgang van het dorp zocht. Welkom thuis. Wel stonden de oranje kronen van koninginnedag nog bij de ingang van het dorp. Foeilelijk. Aan die bordjes wordt wel gedacht, op het ophalen na.

Camper neergezet en eerst naar de Proeverij om weer even thuis te komen. Ons gezellige fraaie café op loopafstand. Dezelfde avond is de camper leeg. Wasmachine draait. De volgende ochtend gaat Spits weer met Leo met de roedel mee, en ik maak de camper schoon. En dan is het maandag.
En dan is het dinsdag en dan is het woensdag. Leo is weer druk met het bezoeken van zijn specialisten, deze week 9 afspraken in het medische circuit!. En ik probeer weer een regelmaat te vinden die er niet is. Ik zie meteen weer de duizend dingen die ik zou kunnen gaan doen, of die ik zou moeten doen, of zou willen doen. Ik zie de tuin, die ondanks het feit dat hij veel minder onderhoud nodig heeft, aan beurt is. De vijver is lek en het gras moet gemaaid. De laurier gesnoeid. Ik moet naar de kapper en de opticien, nadenken over mijn website, en bedenken wanneer ik me weer beschikbaar stel, en beloftes met vrienden proberen na te komen tegen wie ik heb gezegd dat ik na de vakantie toch ga afspreken. Niet omdat ik me daartoe verplicht voel, maar omdat ik dat graag doe.

Dat is wel omschakelen als je 6 weken elke dag dezelfde missie hebt; boodschappen doen, beetje rijden, plekkie zoeken, bakkie doen, happie koken, borreltie drinken, slaapie doen. En zorgen dat je genoeg water, diesel, hebt en checken of de zonnepanelen hun taak hebben volbracht. En tussendoor Spits uitlaten en slakken fotograferen. En blogje schrijven natuurlijk….

Maar ik ben blij dat ik weer thuis ben. Ook omdat ik dan weer echt letterlijk onder de mensen ben. Er komt iets van onrust als ik zo lang van mijn vrienden en familie weg ben. Hoewel die virtuele lijntjes en contacten via blog, facebook, what’s app, email of hangouts mij ook heel erg veel waard zijn. Soms uit onverwachte hoek, soms bekend en vertrouwd. Terug onder de mensen, terug bij mijn eigen wifi, terug bij mijn weegschaal (2 kg aangekomen), terug bij mijn bad, terug soms bij de tobberijen, terug naar de lijstjes die ik neig te maken, terug bij de twijfel soms, terug naar het zoeken, terug naar het plannen, terug naar de kastdeurtjes die geverfd moeten worden…. Leo, wanneer gaan we weer?

Ik ben toch zo gek op gras....!!

Ik ben toch zo gek op gras….!!

3 juli – Hamburg ** Toerist tot in de kist

Morgen (vrijdag) zijn we precies 6 weken op stap. En zaterdag verwachten we weer thuis te zijn. Kijk ik ook wel naar uit.
Het is allemaal heel goed geweest. Maar het is wel fijn als je weer een keertje gewoon kunt lopen zonder elke keer over Spits te hoeven stappen. Want we hebben nu een ruime camper, zodat Spits nu ook overal kan gaan liggen. En dat doet hij dan ook. Dan sturen we hem ergens weg omdat hij daar in de weg ligt. Gaat hij voor de koelkast liggen, heb je de wijn nodig. Gaat hij voor de wc liggen, moet je naar de wc, gaat hij voor je stoel liggen, wil je in je stoel gaan zitten. En omdat je het dan zielig vindt, stap je over hem heen, maar in het donker zie je die #$%%ˆ staart niet zodat je daar dan op stapt…. En Leo wilde ook pas over hem heen stappen, maar bleef halverwege hangen, kon geen kant meer uit. Heb hem moeten redden.

Met Leo is het goed gegaan maar die kan er wel weer naar verlangen om op zijn sta-op stoel te kunnen zitten. “MSA slows us down, but does nog stop us”… schreef hij onlangs op het MSA forum. “…

Leo is het brein achter de vakantie, hij heeft de ideeen van waar naar toe te gaan, en ik ben de domme kracht…. Dat gaat erg goed samen ;-). Nog een dagje hier in Hamburg en morgen vertrekken naar Groningen.

Ik zit nu even bij Starbucks midden in Hamburg. Op de bovenverdieping waar een serene rust heerst. Beneden is de hektiek, lopen mensen heen en weer door de winkelstraat. Ik vind het soms heerlijk zo lekker anoniem te zijn. Lekker beetje winkelen todat je lingerie nodig hebt….. Kom je in zo’n winkel en je ziet een rijtje onderbroeken, sorrie, slips, en dan moet je ze stuk voor stuk er tussenuit wrikken om de maat te zien, die dan ergens op een labeltje staat dat dan dichtgevouwen aan het broekje hangt… En het stangetje is zo vol dat dan gegarandeerd de helft er weer afdondert, zodat je die moet opruimen, maar met je 1.87 krom tussen die paadjes sodemieter je dan weer een rijtje BHś eraf. En dan ga je ook nog maar zo’n mooi hemd passen, blijkt het een shapewear te zijn. Niet dat ik dat niet kan gebruiken, maar ik loop bijna blauw aan zo benauwd voelt het… Pfffff…..

Zo maar weer eens op huis aan. Met de metro, de boot en de bus. Uurtje onderweg. Met dagkaart 5,60 Euro voor alles de hele dag, inclusief drie kinderen onder de veertien maar die kon ik nergens vandaan sleuren.

Zo, ondertussen thuis, fotoshoot in de strandstoel….

image